ਪੰਜਾਬ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਪਤ-ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਹਰਿਆਵਲ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਨ-ਭੰਡਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੌਸਮੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਮਾਰ ਹੇਠ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੀਆਂ ਅਗੇਤੀਆਂ 'ਲੂਆਂ' ਨੇ 'ਸੋਨੇ' ਵਰਗੀ ਕਣਕ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਝੁਲਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਾਨਸਾ ਤੋਂ ਮਾਝੇ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਪਮਾਨ ਦਾ 40 ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਕੋਰੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੂਨ-ਪਸੀਨਾ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫ਼ਸਲ ਪਾਲੀ ਸੀ।
ਖੇਤੀ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਾਜਬ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦਾਣਾ ਪੱਕਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਗਾੜ ਕੇ 'ਤੇਜ਼ੀ' ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ਼ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵੀ ਵਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਕੂਮਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀਆਂ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸਾਨ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਦਾ ਕਤਲ ਹੈ। ਕੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਸਿਰਫ਼ 'ਨਿਗਰਾਨੀ' ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰਹਿਣਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮੌਸਮੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਠੋਸ ਨੀਤੀ ਉਲੀਕਣਗੀਆਂ? ਸਵਾਲ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਵਕਤ ਦੀ ਗਰਦ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।